Kirchdorfer Heide

 


Up Wide Heide

I.

Dat wör en Sönndag hell un klar,
En Sönndag, wie nich veel in't Jahr.
Wi Beiden güngen dör dat Koorn,
Vor wisch un Holt, dör Busch un Doorn;
De Leerk de süng, de Sünn de schin,
As woll dat ewig Sönndag sin.
O schöne Tid, o selige Tid,
Wo liggst du feern, wo liggst du wiet!

Wi güngen langsam Arm in Arm,
Dat Hart so vull, dat Hart so warm.
Din blauen Ogen, söte Deern,
De lüchten as twee helle Steern,
De lüchten in dat Harte min
Wiet schöner as de Sünnenschin!
O schöne Tid, o selige Tid,
Wo liggst du feern, wo liggst du wiet!

De Heide wör so still umher —
Da höl sick Hart un Hand nich mehr.
Ick küß Di up den Mund so roth
Un frög Di lies: "Bist Du mi goot?"
Da seegst Du mi so eegen an:
"Dat weest nich mal, Du böse Mann?" —
O schöne Tid, o selige Tid,
Wo liggst du feern, wo liggst du wiet!

II.

Up wide Heide so ganz alleen,
Wenn baden blinkern de Steern,
Dar hew ick so deep in de Ogen Di sehn,
Di küßt un drückt, min Deern!

Up wide Heide so ganz alleen
Woll ünnern Machannelboom,
Da wären wi sicher, da stör us nich Een
In usen seligen Droom.

Up wide Heide so ganz alleen —
Wo loppt de Tid vörbi! —
Du liggst nu lang'n ünnern Kerkhofssteen,
Un ick, ick ween um Di.

August Freudenthal
Aus der Sammlung Lyrisches Teil II


Zum Vergrößern der Bilder bitte anklicken